Over dit object
Titel
1927: fietstocht gemaakt naar Walgrave en Fulham in Engeland
Beschrijving
DE TOCHT NAAR WARGRAVE EN FULHAM
8–18 AUGUSTUS 1927
Het Leidersblad — september 1927, pagina’s 135–137
De ontvangst, verleden jaar in Nederland bereid aan 300 padvinders uit Fulham, schijnt bij hen in goede aarde gevallen te zijn. Toen dan ook dezen winter een van hen, die veel tot die ontvangst hadden bijgedragen, de heer J. M. Figee, voorzitter der afdeeling Haarlem, in Engeland vertoefde, moest hij beloven in den zomer terug te komen met 300 Nederlandsche padvinders. Hij heeft deze belofte niet kunnen houden, want tenslotte bleken uit geheel Nederland slechts 205 leiders, voortrekkers en padvinders bereid en in de gelegenheid aan zijn oproep gehoor te geven. Eerst scheen het aantal grooter te zullen zijn, maar in het laatst vielen verscheidenen af, vooral wegens naderende examens. De wegblijvers hebben veel gemist.
Deelnemers waren: 1 D.C., 2 afd. voorzitters (waaronder de dokter), 11 hoplieden, 10 vaandrigs, 5 voortr. patr. leiders, 54 voortrekkers en 123 padvinders, tezamen gekomen uit Alkmaar, Amersfoort, Amsterdam, Assen, Baars, Bloemendaal, Den Bosch, Delft, Doetinchem, Dokkum, Groningen, Den Haag, Haarlem, Hilversum, Maastricht, Meppel, Nunspeet, Rotterdam, Utrecht, Vlissingen, Wageningen en Zwolle.
Het grootste aandeel in initiatief en opzet van den tocht heeft gehad de heer D. van den Bergh, voorzitter van de Fulham Scouts Council. Op zeer verschillende wijzen heeft hij verbluffend veel er toe bijgedragen de onderneming mogelijk te maken en te doen slagen. Na het officieele afscheid uit het land werd hij dan ook door de deelnemers spontaan, geestdriftig gehuldigd.
Organisatie en voorbereiding waren verder voor Nederland in handen van hopman Figee, ijverig bijgestaan door hopman Dr. J. Rinse en vaandrig P. Klant, terwijl in Engeland vooral Rev. W. J. Waker, secretaris van de Fulham Scouts Council en de heer F. G. Colbert, county commissioner voor Fulham veel arbeid hebben verricht. Door de goede voorbereiding liep alles steeds gemakkelijk.
De hoofdleider was hopman Figee, bijgestaan door hopman Mr. W. P. C. Knuttel als assistent en de voorzitter van Nunspeet, Dr. B. Plomp als medicus. De verdere deelnemers waren ingedeeld in zes groepen, waarbij het eigen troepverband geheel en zelfs zooveel mogelijk het patrouilleverband was bewaard. Iedere groep stond onder leiding van een hopman, terzijde gestaan door een of meer hoplieden of vaandrigs. De groepleiders waren D. C. en hopman Mr. D. Frees, en hoplieden Dr. J. Rinse, E. J. van Doorn, Dr. P. C. E. Volgraff, J. H. M. Heykamp en Mr. W. P. C. Knuttel. Iedere groep regelde zelf de onderverdeeling in ten hoogste 5 patrouilles.
Iedere groep had een letter en kleur, iedere deelnemer bovendien zijn nummer. Kleur, letter en nummer waren duidelijk aangebracht op ieders bagage (bijna uitsluitend plunjezakken en rugzakken), waardoor telkens een snelle sorteering mogelijk was. Ieder droeg op de blouse een rood-wit-blauw vlaggetje met zijn letter en nummer. De voorbereiding was zoover uitgewerkt, dat ieder van tevoren ontvangen had een stel enveloppen, bedrukt met het Engelsche adres, voor de door ouders en anderen aan hem te zenden brieven, labels voor bagage, programma, reglement.
Waren de deelnemers dus reeds bij vertrek verwend ten opzichte der organisatie, de ontvangst in Engeland deed hen toch nog verbaasd staan. Alles was volkomen doordacht, keurig hadden deze scouts verkend wat bij dezen tocht zou komen kijken. Vermeld ik, dat de assistent commissioner Mr. Morris, die de Nederlanders in Harwich opwachtte in den trein niet alleen aan ieder liet uitreiken een keurig verpakten maaltijd, maar zelfs ter beschikking had wisselgeld en Engelsche postzegels zoodat onmiddellijk het bericht van de prachtige overtocht verzonden kon worden aan de diverse ouders, dan kan ik volstaan met te zeggen, dat de verdere voorbereiding even verzorgd was. Eén fout was gemaakt en wel deze dat men met de slaapruimte in London niet voldoende rekening had gehouden met de behoefte aan ruimte en frissche lucht van een verzameling stevige Hollandsche knapen als hier was bijeengebracht. Maar dit was dan ook de eenige vergissing en ook hier was een uitweg spoedig gevonden. En bovendien was het hierdoor zoo kwaad nog niet dat de dagen in Londen niet zonniger en warmer waren.
Gereisd werd op een collectieve N.P.V. pas, zoodat de deelnemers zich geen zorg hoefden te maken over de aanschaffing van passen. Zelfs werden de legitimatiebewijzen niet eens gevraagd. Bij de passencontrole bij binnenkomst in Engeland toch even een moeilijkheid. Het schijnt dat bij vroegere dergelijke gelegenheden buitenstaanders kans hebben gezien Engeland binnen te dringen door zich tusschen het gezelschap te mengen. De passencontroleur eischte daarom eerst dat een voor een alle namen zouden worden afgeroepen, maar nam er tenslotte genoegen mede, dat de groepleiders de leden van hun groep herkenden en er voor instonden, dat er geen binnensluipers tusschen waren. Verder werd op heen- en terugreis van passencontrole en douane geen moeilijkheid ondervonden.
8 Augustus was voor alle deelnemers een zeer lange en emotievolle dag. De boottocht met de N.P.V.-vlag in top, over een zee zonder deining, zoodat zeeziekte onmogelijk was, de aankomst in een vreemd land, de keurige derde klasse met kussens, de underground, de ontvangst eindelijk bij het kamp door den heer van den Bergh, een troep uit Fulham en de padvinders uit Wargrave, het keurig verlichte kamp. Zeer diep in den nacht werd het voordat alle bagage binnen was en het stil werd in de tenten.
Eerst den volgenden dag konden wij onderzoeken waar wij eigenlijk waren. Het kamp lag op den top van een groote grasheuvel, vanwaar men naar verschillende zijden een prachtig uitzicht had. Op de helling kampeerde scoutmaster Waters met zijn troep uit Fulham, aan den voet lagen de waschgelegenheid enz. Langs iets dat de eerste dagen een smal graspaadje was, maar op den laatsten dag door regen veranderd was in ontzettend gladde modder bereikte men de village hall, die geheel te onzer beschikking stond. In een groote zaal kregen de jongens hun maaltijden, vergastten enkele inwoners ons op een cabaretavond, hielden wij een gezelligen avond; een kleinere kamer diende den leiders tot eet- en vergaderkamer. Geholpen door een eigen staf en voor elken dag opnieuw aangestelde helpers, onder toezicht van een groepleider en assistenten, beijverde de houder van een naburige herberg zich het een ieder naar den zin te maken en enorme hoeveelheden levensmiddelen te doen verwerken. Elken morgen na ontbijt was er een opgewekte Leidersvergadering.
De omgeving van het kamp bleek bijzonder mooi te zijn, zoodat heel wat werd afgewandeld. Wie in het kamp wilde blijven, kon zich wel den geheelen dag bezig houden met zich te laten fotografeeren voor alle mogelijke Engelsche kranten. Op een landgoed in de nabijheid was een zwembad opengesteld, een goed half uur van het kamp lag Wargrave, waar aan de Thames booten steeds te onzer beschikking lagen, waar in de rivier kon worden gezwommen. De dagen vlogen dan ook om.
Donderdag 11 Augustus brachten wij een officieel bezoek aan Maidenhead, de hoofdstad van het district der Boy Scouts Association, waarin Wargrave ligt. Het was de eenige dag met speeches, maar dan ook met een flink rantsoen. Bij de officieele verwelkoming spreken de burgemeester en de heer Somerville, het parlementslid voor Maidenhead, bij de thee werd voorgelezen een boodschap van Sir F. Milner, de vice-voorzitter der plaatselijke afdeeling, die door ziekte verhinderd was aanwezig te zijn, en spraken de Districts Commissaris G. L. Waldron en de heer J. W. Walker, voorzitter van de plaatselijke afdeeling van de vereeniging voor den Volkenbond. Bij een afscheidsplechtigheid spraken de aan velen onzer bekende International Scouts Commissioner H. S. Martin en Kapitein H. H. Rew, assistent County Commissioner voor Berkshire (een county omvat meerdere districten), Hopman Figee beantwoordde de verschillende sprekers.
Opmerkelijk was hoe in vrijwel alle speeches een sterk verband werd gelegd tusschen de padvindersbeweging en den vrede. Gesproken werd van een daadwerkelijken volkenbond van de jeugd, die veel tot het behoud van den vrede kan bijdragen omdat hij individueele vriendschapsbanden kweekt tusschen de jongemannen der verschillende landen en een bond is, die zich uitstrekt over alle landen. Met klem gezegd in een land, dat zooveel zonen in den oorlog verloor, hebben deze woorden wel een bijzonderen klank.
Niet licht zullen wij vergeten het typisch Engelsche schouwspel van den plechtigen optocht van burgemeester en wethouders in hun ambtsgewaden en evenmin de overvloedigheid van de tea te Maidenhead.
Zaterdag een prachtige boottocht over de Thames naar Windsor. Helaas bleek het mooie weder, waarmede wij den tocht begonnen, slechts van korten duur. Na de bezichtiging van Windsor Castle, per trein naar Kensington Station, vanwaar een „band” der Fulhampadvinders ons bracht naar Fulham Road. Daar werden wij officieel door den Mayor van Fulham verwelkomd. Tengevolge van den regen waren lang niet zooveel padvinders uit Fulham ter begroeting aanwezig als was gehoopt.
In optocht trokken wij Fulham binnen. Een ingewikkeld gebouwencomplex wachtte ons daar. Een groote zaal onder een kerk, omgeven door kleine kamers, blijkbaar het troephuis van een Fulhamtroep, was onze eetzaal. Ook die troep behoort bij die kerk. Het tooneel was behangen met rood-wit-blauw vlaggedoek, weder een van die kleine attenties, die zoo talrijk waren, dat zij niet meer opvielen. In een ander, aangrenzend gebouw, behoorend hij een school, waren eenige slaapzalen voor ons ingericht. In de onmiddellijke nabijheid was een gemeentelijke badinrichting; kaartjes voor een zwembad voor alle jongens des ochtends waren reeds genomen en werden kosteloos uitgedeeld; een warm bad kon genomen worden voor 1½ penny!
Het zijn in Londen zeer vermoeiende dagen geweest, waarin echter bijzonder veel werd bezichtigd. Zondag Hampton Court met veel middelmatige schilderijen, een prachtig park met herten met groote geweien, de rivier, waarop verscheidenen roeiden, mooie tuinen met heel veel dagjesmenschen, en waarin toch geen papier slingerde. Dien avond nog een zeer interessante lezing van den heer Reyneke van Stuwe over Londen, die zeker veel heeft bijgedragen tot het genoegen van een autotocht langs nagenoeg alle belangrijke punten van Westminster, Westend en City op Maandag. De Tower, St. Paul's, Westminster Abbey en Houses of Parliament kregen op dien tocht bijzondere belangstelling. Ongevraagd bood een der leden van het Hoogerhuis Lord Rawallan aan een groot aantal onzer de parlementsgebouwen rond te leiden. Ruim 100 jongelui hebben hiervan geprofiteerd.
Nadat Dinsdag ieder zich op eigen wijze had bezig gehouden, kwam Woensdag als belangrijkste dag. Terwijl wederom een groep van 50 naar de parlementsgebouwen ging, defileerden de anderen langs het Engelsche hoofdkwartier, waar Mister Martin op het balcon stond en de Nederlandsche vlag uithing. Nadat allen wederom vereenigd waren werd een krans gelegd aan den voet van de Cenotaph, een eenvoudige hulde aan gevallen padvinders. Des middags marcheerden wij naar de Guildhall, waar de Sheriff Mister Vincent ons begroette. Na bezichtiging van dit gebouw trokken wij naar het Mansion House, waar de waarnemende Lord Mayor, Sir John Knill ieder ontving met den traditioneelen handdruk. Sir Knill was speciaal hiertoe naar het Mansion House gekomen. Tot slot vulden wij in het Central Criminal Court de zaal, waar alle geruchtmakende strafzaken worden behandeld.
In de avonden trokken velen in kleine groepen de stad in, waartoe steeds een groot aantal Fulhamscouts als gidsen aanwezig waren; ook echter werden velen voor bijzondere bezoeken uitgenoodigd. Woensdagavond bood de 20ste Balhamtroep een feest aan in onze eetzaal. In het Nederlandsch gestelde gedrukte programma’s werden uitgedeeld!
Wat wij te zien kregen was keurig en verried zeer veel oefening, zoowel de „band” als de verschillende scherm- en athletiek- of gymnastieknummers. Vooral de acrobatische toeren waren bijzonder goed. Het speciale padvinderswerk had echter een merkwaardig kleine plaats in het programma. Is hiervan de oorzaak, dat in Engeland schermen, boksen en gymnastiek meer dan bij ons beschouwd worden als een integreerend gedeelte van het troepprogramma?
Hopman Figee reikte aan Waker het gouden dankbaarheidsteeken uit; verscheidene leiders werden dien avond omhoog getild. Een teeken van het naderend einde.
Al vroeg den volgenden ochtend trokken wij Fulham uit.
De zeereis was weder zeer mooi. Aan boord werd hopman Figee gehuldigd voor zijn keurige organisatie en prettige leiding; een herinnering werd hem toegezegd.
Op de reede van Vlissingen daalde langzaam de N.P.V. vlag en de Engelsche reis was voorbij.
Allen zijn thuis gekomen de herinnering rijker aan heerlijke en interessante dagen. Een ongelooflijk aantal kiekjes zal helpen die herinnering levend te houden. En is dat alles? Ik hoop het niet, ik geloof het niet. Zoolang men thuis is in de eigen afdeeling met uitsluitend die zoo zeer welbekende gezichten, is het moeilijk te beseffen, dat men deel uitmaakt van een groote beweging. Thans hebben wij dat gevoel gekregen op een wijze, die wij niet licht vergeten zullen En door de belangstelling van zoovele hooggeplaatsten hebben wij bemerkt hoeveel waarde in Engeland aan onze beweging wordt gehecht, welk belang daar in scouting wordt gezien. Dat moeten wij voor Nederland ook bereiken en dat kunnen wij ook. Indien wij slechts zorgen voor de noodige propaganda en vooral ons innerlijk gehalte opvoeren, indien wij maken, dat wij resultaten kunnen aanwijzen. Daarvoor is het bemoedígend, dat wij op onze Engelsche broeders, — van wie wij zoo licht denken, dat zij op padvindersgebied per sé in alles onze meerderen zijn — een goeden indruk hebben gemaakt: zulks door het groote aantal oudere troepjongens en vooral doordat wij zelfs in een pleizierkamp als dit zoo goed op tijd een zoo welverzorgde inspectie en vlaggeparade hielden, En ook de woorden, te Maidenhead gesproken, zullen bewaarheid worden Vriendschappen zijn gesloten, die, niettegenstaande de taalmoeilijkheid, zullen voortbestaan en tot een wederzien zullen leiden. Maar vooral is bij allen levendiger geworden het bewustzijn, dat aan de overzijde van de Noordzee broeders leven, tegen wie de wapens niet zoo gemakkelijk opgenomen zullen worden. De Volkenbond van de Jeugd mag weder een daad in haar annalen aanteekenen. En al is de invloed daarvan misschien onberekenbaar klein, door hun groote aantal moeten die samenkomsten van leden onzer wereldbroederschap toch wel medewerken een anderen geest te doen ontstaan onder de mannen van morgen.
Assen, 29-8-27.
K.N.
8–18 AUGUSTUS 1927
Het Leidersblad — september 1927, pagina’s 135–137
De ontvangst, verleden jaar in Nederland bereid aan 300 padvinders uit Fulham, schijnt bij hen in goede aarde gevallen te zijn. Toen dan ook dezen winter een van hen, die veel tot die ontvangst hadden bijgedragen, de heer J. M. Figee, voorzitter der afdeeling Haarlem, in Engeland vertoefde, moest hij beloven in den zomer terug te komen met 300 Nederlandsche padvinders. Hij heeft deze belofte niet kunnen houden, want tenslotte bleken uit geheel Nederland slechts 205 leiders, voortrekkers en padvinders bereid en in de gelegenheid aan zijn oproep gehoor te geven. Eerst scheen het aantal grooter te zullen zijn, maar in het laatst vielen verscheidenen af, vooral wegens naderende examens. De wegblijvers hebben veel gemist.
Deelnemers waren: 1 D.C., 2 afd. voorzitters (waaronder de dokter), 11 hoplieden, 10 vaandrigs, 5 voortr. patr. leiders, 54 voortrekkers en 123 padvinders, tezamen gekomen uit Alkmaar, Amersfoort, Amsterdam, Assen, Baars, Bloemendaal, Den Bosch, Delft, Doetinchem, Dokkum, Groningen, Den Haag, Haarlem, Hilversum, Maastricht, Meppel, Nunspeet, Rotterdam, Utrecht, Vlissingen, Wageningen en Zwolle.
Het grootste aandeel in initiatief en opzet van den tocht heeft gehad de heer D. van den Bergh, voorzitter van de Fulham Scouts Council. Op zeer verschillende wijzen heeft hij verbluffend veel er toe bijgedragen de onderneming mogelijk te maken en te doen slagen. Na het officieele afscheid uit het land werd hij dan ook door de deelnemers spontaan, geestdriftig gehuldigd.
Organisatie en voorbereiding waren verder voor Nederland in handen van hopman Figee, ijverig bijgestaan door hopman Dr. J. Rinse en vaandrig P. Klant, terwijl in Engeland vooral Rev. W. J. Waker, secretaris van de Fulham Scouts Council en de heer F. G. Colbert, county commissioner voor Fulham veel arbeid hebben verricht. Door de goede voorbereiding liep alles steeds gemakkelijk.
De hoofdleider was hopman Figee, bijgestaan door hopman Mr. W. P. C. Knuttel als assistent en de voorzitter van Nunspeet, Dr. B. Plomp als medicus. De verdere deelnemers waren ingedeeld in zes groepen, waarbij het eigen troepverband geheel en zelfs zooveel mogelijk het patrouilleverband was bewaard. Iedere groep stond onder leiding van een hopman, terzijde gestaan door een of meer hoplieden of vaandrigs. De groepleiders waren D. C. en hopman Mr. D. Frees, en hoplieden Dr. J. Rinse, E. J. van Doorn, Dr. P. C. E. Volgraff, J. H. M. Heykamp en Mr. W. P. C. Knuttel. Iedere groep regelde zelf de onderverdeeling in ten hoogste 5 patrouilles.
Iedere groep had een letter en kleur, iedere deelnemer bovendien zijn nummer. Kleur, letter en nummer waren duidelijk aangebracht op ieders bagage (bijna uitsluitend plunjezakken en rugzakken), waardoor telkens een snelle sorteering mogelijk was. Ieder droeg op de blouse een rood-wit-blauw vlaggetje met zijn letter en nummer. De voorbereiding was zoover uitgewerkt, dat ieder van tevoren ontvangen had een stel enveloppen, bedrukt met het Engelsche adres, voor de door ouders en anderen aan hem te zenden brieven, labels voor bagage, programma, reglement.
Waren de deelnemers dus reeds bij vertrek verwend ten opzichte der organisatie, de ontvangst in Engeland deed hen toch nog verbaasd staan. Alles was volkomen doordacht, keurig hadden deze scouts verkend wat bij dezen tocht zou komen kijken. Vermeld ik, dat de assistent commissioner Mr. Morris, die de Nederlanders in Harwich opwachtte in den trein niet alleen aan ieder liet uitreiken een keurig verpakten maaltijd, maar zelfs ter beschikking had wisselgeld en Engelsche postzegels zoodat onmiddellijk het bericht van de prachtige overtocht verzonden kon worden aan de diverse ouders, dan kan ik volstaan met te zeggen, dat de verdere voorbereiding even verzorgd was. Eén fout was gemaakt en wel deze dat men met de slaapruimte in London niet voldoende rekening had gehouden met de behoefte aan ruimte en frissche lucht van een verzameling stevige Hollandsche knapen als hier was bijeengebracht. Maar dit was dan ook de eenige vergissing en ook hier was een uitweg spoedig gevonden. En bovendien was het hierdoor zoo kwaad nog niet dat de dagen in Londen niet zonniger en warmer waren.
Gereisd werd op een collectieve N.P.V. pas, zoodat de deelnemers zich geen zorg hoefden te maken over de aanschaffing van passen. Zelfs werden de legitimatiebewijzen niet eens gevraagd. Bij de passencontrole bij binnenkomst in Engeland toch even een moeilijkheid. Het schijnt dat bij vroegere dergelijke gelegenheden buitenstaanders kans hebben gezien Engeland binnen te dringen door zich tusschen het gezelschap te mengen. De passencontroleur eischte daarom eerst dat een voor een alle namen zouden worden afgeroepen, maar nam er tenslotte genoegen mede, dat de groepleiders de leden van hun groep herkenden en er voor instonden, dat er geen binnensluipers tusschen waren. Verder werd op heen- en terugreis van passencontrole en douane geen moeilijkheid ondervonden.
8 Augustus was voor alle deelnemers een zeer lange en emotievolle dag. De boottocht met de N.P.V.-vlag in top, over een zee zonder deining, zoodat zeeziekte onmogelijk was, de aankomst in een vreemd land, de keurige derde klasse met kussens, de underground, de ontvangst eindelijk bij het kamp door den heer van den Bergh, een troep uit Fulham en de padvinders uit Wargrave, het keurig verlichte kamp. Zeer diep in den nacht werd het voordat alle bagage binnen was en het stil werd in de tenten.
Eerst den volgenden dag konden wij onderzoeken waar wij eigenlijk waren. Het kamp lag op den top van een groote grasheuvel, vanwaar men naar verschillende zijden een prachtig uitzicht had. Op de helling kampeerde scoutmaster Waters met zijn troep uit Fulham, aan den voet lagen de waschgelegenheid enz. Langs iets dat de eerste dagen een smal graspaadje was, maar op den laatsten dag door regen veranderd was in ontzettend gladde modder bereikte men de village hall, die geheel te onzer beschikking stond. In een groote zaal kregen de jongens hun maaltijden, vergastten enkele inwoners ons op een cabaretavond, hielden wij een gezelligen avond; een kleinere kamer diende den leiders tot eet- en vergaderkamer. Geholpen door een eigen staf en voor elken dag opnieuw aangestelde helpers, onder toezicht van een groepleider en assistenten, beijverde de houder van een naburige herberg zich het een ieder naar den zin te maken en enorme hoeveelheden levensmiddelen te doen verwerken. Elken morgen na ontbijt was er een opgewekte Leidersvergadering.
De omgeving van het kamp bleek bijzonder mooi te zijn, zoodat heel wat werd afgewandeld. Wie in het kamp wilde blijven, kon zich wel den geheelen dag bezig houden met zich te laten fotografeeren voor alle mogelijke Engelsche kranten. Op een landgoed in de nabijheid was een zwembad opengesteld, een goed half uur van het kamp lag Wargrave, waar aan de Thames booten steeds te onzer beschikking lagen, waar in de rivier kon worden gezwommen. De dagen vlogen dan ook om.
Donderdag 11 Augustus brachten wij een officieel bezoek aan Maidenhead, de hoofdstad van het district der Boy Scouts Association, waarin Wargrave ligt. Het was de eenige dag met speeches, maar dan ook met een flink rantsoen. Bij de officieele verwelkoming spreken de burgemeester en de heer Somerville, het parlementslid voor Maidenhead, bij de thee werd voorgelezen een boodschap van Sir F. Milner, de vice-voorzitter der plaatselijke afdeeling, die door ziekte verhinderd was aanwezig te zijn, en spraken de Districts Commissaris G. L. Waldron en de heer J. W. Walker, voorzitter van de plaatselijke afdeeling van de vereeniging voor den Volkenbond. Bij een afscheidsplechtigheid spraken de aan velen onzer bekende International Scouts Commissioner H. S. Martin en Kapitein H. H. Rew, assistent County Commissioner voor Berkshire (een county omvat meerdere districten), Hopman Figee beantwoordde de verschillende sprekers.
Opmerkelijk was hoe in vrijwel alle speeches een sterk verband werd gelegd tusschen de padvindersbeweging en den vrede. Gesproken werd van een daadwerkelijken volkenbond van de jeugd, die veel tot het behoud van den vrede kan bijdragen omdat hij individueele vriendschapsbanden kweekt tusschen de jongemannen der verschillende landen en een bond is, die zich uitstrekt over alle landen. Met klem gezegd in een land, dat zooveel zonen in den oorlog verloor, hebben deze woorden wel een bijzonderen klank.
Niet licht zullen wij vergeten het typisch Engelsche schouwspel van den plechtigen optocht van burgemeester en wethouders in hun ambtsgewaden en evenmin de overvloedigheid van de tea te Maidenhead.
Zaterdag een prachtige boottocht over de Thames naar Windsor. Helaas bleek het mooie weder, waarmede wij den tocht begonnen, slechts van korten duur. Na de bezichtiging van Windsor Castle, per trein naar Kensington Station, vanwaar een „band” der Fulhampadvinders ons bracht naar Fulham Road. Daar werden wij officieel door den Mayor van Fulham verwelkomd. Tengevolge van den regen waren lang niet zooveel padvinders uit Fulham ter begroeting aanwezig als was gehoopt.
In optocht trokken wij Fulham binnen. Een ingewikkeld gebouwencomplex wachtte ons daar. Een groote zaal onder een kerk, omgeven door kleine kamers, blijkbaar het troephuis van een Fulhamtroep, was onze eetzaal. Ook die troep behoort bij die kerk. Het tooneel was behangen met rood-wit-blauw vlaggedoek, weder een van die kleine attenties, die zoo talrijk waren, dat zij niet meer opvielen. In een ander, aangrenzend gebouw, behoorend hij een school, waren eenige slaapzalen voor ons ingericht. In de onmiddellijke nabijheid was een gemeentelijke badinrichting; kaartjes voor een zwembad voor alle jongens des ochtends waren reeds genomen en werden kosteloos uitgedeeld; een warm bad kon genomen worden voor 1½ penny!
Het zijn in Londen zeer vermoeiende dagen geweest, waarin echter bijzonder veel werd bezichtigd. Zondag Hampton Court met veel middelmatige schilderijen, een prachtig park met herten met groote geweien, de rivier, waarop verscheidenen roeiden, mooie tuinen met heel veel dagjesmenschen, en waarin toch geen papier slingerde. Dien avond nog een zeer interessante lezing van den heer Reyneke van Stuwe over Londen, die zeker veel heeft bijgedragen tot het genoegen van een autotocht langs nagenoeg alle belangrijke punten van Westminster, Westend en City op Maandag. De Tower, St. Paul's, Westminster Abbey en Houses of Parliament kregen op dien tocht bijzondere belangstelling. Ongevraagd bood een der leden van het Hoogerhuis Lord Rawallan aan een groot aantal onzer de parlementsgebouwen rond te leiden. Ruim 100 jongelui hebben hiervan geprofiteerd.
Nadat Dinsdag ieder zich op eigen wijze had bezig gehouden, kwam Woensdag als belangrijkste dag. Terwijl wederom een groep van 50 naar de parlementsgebouwen ging, defileerden de anderen langs het Engelsche hoofdkwartier, waar Mister Martin op het balcon stond en de Nederlandsche vlag uithing. Nadat allen wederom vereenigd waren werd een krans gelegd aan den voet van de Cenotaph, een eenvoudige hulde aan gevallen padvinders. Des middags marcheerden wij naar de Guildhall, waar de Sheriff Mister Vincent ons begroette. Na bezichtiging van dit gebouw trokken wij naar het Mansion House, waar de waarnemende Lord Mayor, Sir John Knill ieder ontving met den traditioneelen handdruk. Sir Knill was speciaal hiertoe naar het Mansion House gekomen. Tot slot vulden wij in het Central Criminal Court de zaal, waar alle geruchtmakende strafzaken worden behandeld.
In de avonden trokken velen in kleine groepen de stad in, waartoe steeds een groot aantal Fulhamscouts als gidsen aanwezig waren; ook echter werden velen voor bijzondere bezoeken uitgenoodigd. Woensdagavond bood de 20ste Balhamtroep een feest aan in onze eetzaal. In het Nederlandsch gestelde gedrukte programma’s werden uitgedeeld!
Wat wij te zien kregen was keurig en verried zeer veel oefening, zoowel de „band” als de verschillende scherm- en athletiek- of gymnastieknummers. Vooral de acrobatische toeren waren bijzonder goed. Het speciale padvinderswerk had echter een merkwaardig kleine plaats in het programma. Is hiervan de oorzaak, dat in Engeland schermen, boksen en gymnastiek meer dan bij ons beschouwd worden als een integreerend gedeelte van het troepprogramma?
Hopman Figee reikte aan Waker het gouden dankbaarheidsteeken uit; verscheidene leiders werden dien avond omhoog getild. Een teeken van het naderend einde.
Al vroeg den volgenden ochtend trokken wij Fulham uit.
De zeereis was weder zeer mooi. Aan boord werd hopman Figee gehuldigd voor zijn keurige organisatie en prettige leiding; een herinnering werd hem toegezegd.
Op de reede van Vlissingen daalde langzaam de N.P.V. vlag en de Engelsche reis was voorbij.
Allen zijn thuis gekomen de herinnering rijker aan heerlijke en interessante dagen. Een ongelooflijk aantal kiekjes zal helpen die herinnering levend te houden. En is dat alles? Ik hoop het niet, ik geloof het niet. Zoolang men thuis is in de eigen afdeeling met uitsluitend die zoo zeer welbekende gezichten, is het moeilijk te beseffen, dat men deel uitmaakt van een groote beweging. Thans hebben wij dat gevoel gekregen op een wijze, die wij niet licht vergeten zullen En door de belangstelling van zoovele hooggeplaatsten hebben wij bemerkt hoeveel waarde in Engeland aan onze beweging wordt gehecht, welk belang daar in scouting wordt gezien. Dat moeten wij voor Nederland ook bereiken en dat kunnen wij ook. Indien wij slechts zorgen voor de noodige propaganda en vooral ons innerlijk gehalte opvoeren, indien wij maken, dat wij resultaten kunnen aanwijzen. Daarvoor is het bemoedígend, dat wij op onze Engelsche broeders, — van wie wij zoo licht denken, dat zij op padvindersgebied per sé in alles onze meerderen zijn — een goeden indruk hebben gemaakt: zulks door het groote aantal oudere troepjongens en vooral doordat wij zelfs in een pleizierkamp als dit zoo goed op tijd een zoo welverzorgde inspectie en vlaggeparade hielden, En ook de woorden, te Maidenhead gesproken, zullen bewaarheid worden Vriendschappen zijn gesloten, die, niettegenstaande de taalmoeilijkheid, zullen voortbestaan en tot een wederzien zullen leiden. Maar vooral is bij allen levendiger geworden het bewustzijn, dat aan de overzijde van de Noordzee broeders leven, tegen wie de wapens niet zoo gemakkelijk opgenomen zullen worden. De Volkenbond van de Jeugd mag weder een daad in haar annalen aanteekenen. En al is de invloed daarvan misschien onberekenbaar klein, door hun groote aantal moeten die samenkomsten van leden onzer wereldbroederschap toch wel medewerken een anderen geest te doen ontstaan onder de mannen van morgen.
Assen, 29-8-27.
K.N.
Beschrijving
DE TOCHT NAAR WARGRAVE EN FULHAM
8–18 AUGUSTUS 1927
Het Leidersblad — september 1927, pagina’s 135–137
De ontvangst, verleden jaar in Nederland bereid aan 300 padvinders uit Fulham, schijnt bij hen in goede aarde gevallen te zijn. Toen dan ook dezen winter een van hen, die veel tot die ontvangst hadden bijgedragen, de heer J. M. Figee, voorzitter der afdeeling Haarlem, in Engeland vertoefde, moest hij beloven in den zomer terug te komen met 300 Nederlandsche padvinders. Hij heeft deze belofte niet kunnen houden, want tenslotte bleken uit geheel Nederland slechts 205 leiders, voortrekkers en padvinders bereid en in de gelegenheid aan zijn oproep gehoor te geven. Eerst scheen het aantal grooter te zullen zijn, maar in het laatst vielen verscheidenen af, vooral wegens naderende examens. De wegblijvers hebben veel gemist.
Deelnemers waren: 1 D.C., 2 afd. voorzitters (waaronder de dokter), 11 hoplieden, 10 vaandrigs, 5 voortr. patr. leiders, 54 voortrekkers en 123 padvinders, tezamen gekomen uit Alkmaar, Amersfoort, Amsterdam, Assen, Baars, Bloemendaal, Den Bosch, Delft, Doetinchem, Dokkum, Groningen, Den Haag, Haarlem, Hilversum, Maastricht, Meppel, Nunspeet, Rotterdam, Utrecht, Vlissingen, Wageningen en Zwolle.
Het grootste aandeel in initiatief en opzet van den tocht heeft gehad de heer D. van den Bergh, voorzitter van de Fulham Scouts Council. Op zeer verschillende wijzen heeft hij verbluffend veel er toe bijgedragen de onderneming mogelijk te maken en te doen slagen. Na het officieele afscheid uit het land werd hij dan ook door de deelnemers spontaan, geestdriftig gehuldigd.
Organisatie en voorbereiding waren verder voor Nederland in handen van hopman Figee, ijverig bijgestaan door hopman Dr. J. Rinse en vaandrig P. Klant, terwijl in Engeland vooral Rev. W. J. Waker, secretaris van de Fulham Scouts Council en de heer F. G. Colbert, county commissioner voor Fulham veel arbeid hebben verricht. Door de goede voorbereiding liep alles steeds gemakkelijk.
De hoofdleider was hopman Figee, bijgestaan door hopman Mr. W. P. C. Knuttel als assistent en de voorzitter van Nunspeet, Dr. B. Plomp als medicus. De verdere deelnemers waren ingedeeld in zes groepen, waarbij het eigen troepverband geheel en zelfs zooveel mogelijk het patrouilleverband was bewaard. Iedere groep stond onder leiding van een hopman, terzijde gestaan door een of meer hoplieden of vaandrigs. De groepleiders waren D. C. en hopman Mr. D. Frees, en hoplieden Dr. J. Rinse, E. J. van Doorn, Dr. P. C. E. Volgraff, J. H. M. Heykamp en Mr. W. P. C. Knuttel. Iedere groep regelde zelf de onderverdeeling in ten hoogste 5 patrouilles.
Iedere groep had een letter en kleur, iedere deelnemer bovendien zijn nummer. Kleur, letter en nummer waren duidelijk aangebracht op ieders bagage (bijna uitsluitend plunjezakken en rugzakken), waardoor telkens een snelle sorteering mogelijk was. Ieder droeg op de blouse een rood-wit-blauw vlaggetje met zijn letter en nummer. De voorbereiding was zoover uitgewerkt, dat ieder van tevoren ontvangen had een stel enveloppen, bedrukt met het Engelsche adres, voor de door ouders en anderen aan hem te zenden brieven, labels voor bagage, programma, reglement.
Waren de deelnemers dus reeds bij vertrek verwend ten opzichte der organisatie, de ontvangst in Engeland deed hen toch nog verbaasd staan. Alles was volkomen doordacht, keurig hadden deze scouts verkend wat bij dezen tocht zou komen kijken. Vermeld ik, dat de assistent commissioner Mr. Morris, die de Nederlanders in Harwich opwachtte in den trein niet alleen aan ieder liet uitreiken een keurig verpakten maaltijd, maar zelfs ter beschikking had wisselgeld en Engelsche postzegels zoodat onmiddellijk het bericht van de prachtige overtocht verzonden kon worden aan de diverse ouders, dan kan ik volstaan met te zeggen, dat de verdere voorbereiding even verzorgd was. Eén fout was gemaakt en wel deze dat men met de slaapruimte in London niet voldoende rekening had gehouden met de behoefte aan ruimte en frissche lucht van een verzameling stevige Hollandsche knapen als hier was bijeengebracht. Maar dit was dan ook de eenige vergissing en ook hier was een uitweg spoedig gevonden. En bovendien was het hierdoor zoo kwaad nog niet dat de dagen in Londen niet zonniger en warmer waren.
Gereisd werd op een collectieve N.P.V. pas, zoodat de deelnemers zich geen zorg hoefden te maken over de aanschaffing van passen. Zelfs werden de legitimatiebewijzen niet eens gevraagd. Bij de passencontrole bij binnenkomst in Engeland toch even een moeilijkheid. Het schijnt dat bij vroegere dergelijke gelegenheden buitenstaanders kans hebben gezien Engeland binnen te dringen door zich tusschen het gezelschap te mengen. De passencontroleur eischte daarom eerst dat een voor een alle namen zouden worden afgeroepen, maar nam er tenslotte genoegen mede, dat de groepleiders de leden van hun groep herkenden en er voor instonden, dat er geen binnensluipers tusschen waren. Verder werd op heen- en terugreis van passencontrole en douane geen moeilijkheid ondervonden.
8 Augustus was voor alle deelnemers een zeer lange en emotievolle dag. De boottocht met de N.P.V.-vlag in top, over een zee zonder deining, zoodat zeeziekte onmogelijk was, de aankomst in een vreemd land, de keurige derde klasse met kussens, de underground, de ontvangst eindelijk bij het kamp door den heer van den Bergh, een troep uit Fulham en de padvinders uit Wargrave, het keurig verlichte kamp. Zeer diep in den nacht werd het voordat alle bagage binnen was en het stil werd in de tenten.
Eerst den volgenden dag konden wij onderzoeken waar wij eigenlijk waren. Het kamp lag op den top van een groote grasheuvel, vanwaar men naar verschillende zijden een prachtig uitzicht had. Op de helling kampeerde scoutmaster Waters met zijn troep uit Fulham, aan den voet lagen de waschgelegenheid enz. Langs iets dat de eerste dagen een smal graspaadje was, maar op den laatsten dag door regen veranderd was in ontzettend gladde modder bereikte men de village hall, die geheel te onzer beschikking stond. In een groote zaal kregen de jongens hun maaltijden, vergastten enkele inwoners ons op een cabaretavond, hielden wij een gezelligen avond; een kleinere kamer diende den leiders tot eet- en vergaderkamer. Geholpen door een eigen staf en voor elken dag opnieuw aangestelde helpers, onder toezicht van een groepleider en assistenten, beijverde de houder van een naburige herberg zich het een ieder naar den zin te maken en enorme hoeveelheden levensmiddelen te doen verwerken. Elken morgen na ontbijt was er een opgewekte Leidersvergadering.
De omgeving van het kamp bleek bijzonder mooi te zijn, zoodat heel wat werd afgewandeld. Wie in het kamp wilde blijven, kon zich wel den geheelen dag bezig houden met zich te laten fotografeeren voor alle mogelijke Engelsche kranten. Op een landgoed in de nabijheid was een zwembad opengesteld, een goed half uur van het kamp lag Wargrave, waar aan de Thames booten steeds te onzer beschikking lagen, waar in de rivier kon worden gezwommen. De dagen vlogen dan ook om.
Donderdag 11 Augustus brachten wij een officieel bezoek aan Maidenhead, de hoofdstad van het district der Boy Scouts Association, waarin Wargrave ligt. Het was de eenige dag met speeches, maar dan ook met een flink rantsoen. Bij de officieele verwelkoming spreken de burgemeester en de heer Somerville, het parlementslid voor Maidenhead, bij de thee werd voorgelezen een boodschap van Sir F. Milner, de vice-voorzitter der plaatselijke afdeeling, die door ziekte verhinderd was aanwezig te zijn, en spraken de Districts Commissaris G. L. Waldron en de heer J. W. Walker, voorzitter van de plaatselijke afdeeling van de vereeniging voor den Volkenbond. Bij een afscheidsplechtigheid spraken de aan velen onzer bekende International Scouts Commissioner H. S. Martin en Kapitein H. H. Rew, assistent County Commissioner voor Berkshire (een county omvat meerdere districten), Hopman Figee beantwoordde de verschillende sprekers.
Opmerkelijk was hoe in vrijwel alle speeches een sterk verband werd gelegd tusschen de padvindersbeweging en den vrede. Gesproken werd van een daadwerkelijken volkenbond van de jeugd, die veel tot het behoud van den vrede kan bijdragen omdat hij individueele vriendschapsbanden kweekt tusschen de jongemannen der verschillende landen en een bond is, die zich uitstrekt over alle landen. Met klem gezegd in een land, dat zooveel zonen in den oorlog verloor, hebben deze woorden wel een bijzonderen klank.
Niet licht zullen wij vergeten het typisch Engelsche schouwspel van den plechtigen optocht van burgemeester en wethouders in hun ambtsgewaden en evenmin de overvloedigheid van de tea te Maidenhead.
Zaterdag een prachtige boottocht over de Thames naar Windsor. Helaas bleek het mooie weder, waarmede wij den tocht begonnen, slechts van korten duur. Na de bezichtiging van Windsor Castle, per trein naar Kensington Station, vanwaar een „band” der Fulhampadvinders ons bracht naar Fulham Road. Daar werden wij officieel door den Mayor van Fulham verwelkomd. Tengevolge van den regen waren lang niet zooveel padvinders uit Fulham ter begroeting aanwezig als was gehoopt.
In optocht trokken wij Fulham binnen. Een ingewikkeld gebouwencomplex wachtte ons daar. Een groote zaal onder een kerk, omgeven door kleine kamers, blijkbaar het troephuis van een Fulhamtroep, was onze eetzaal. Ook die troep behoort bij die kerk. Het tooneel was behangen met rood-wit-blauw vlaggedoek, weder een van die kleine attenties, die zoo talrijk waren, dat zij niet meer opvielen. In een ander, aangrenzend gebouw, behoorend hij een school, waren eenige slaapzalen voor ons ingericht. In de onmiddellijke nabijheid was een gemeentelijke badinrichting; kaartjes voor een zwembad voor alle jongens des ochtends waren reeds genomen en werden kosteloos uitgedeeld; een warm bad kon genomen worden voor 1½ penny!
Het zijn in Londen zeer vermoeiende dagen geweest, waarin echter bijzonder veel werd bezichtigd. Zondag Hampton Court met veel middelmatige schilderijen, een prachtig park met herten met groote geweien, de rivier, waarop verscheidenen roeiden, mooie tuinen met heel veel dagjesmenschen, en waarin toch geen papier slingerde. Dien avond nog een zeer interessante lezing van den heer Reyneke van Stuwe over Londen, die zeker veel heeft bijgedragen tot het genoegen van een autotocht langs nagenoeg alle belangrijke punten van Westminster, Westend en City op Maandag. De Tower, St. Paul's, Westminster Abbey en Houses of Parliament kregen op dien tocht bijzondere belangstelling. Ongevraagd bood een der leden van het Hoogerhuis Lord Rawallan aan een groot aantal onzer de parlementsgebouwen rond te leiden. Ruim 100 jongelui hebben hiervan geprofiteerd.
Nadat Dinsdag ieder zich op eigen wijze had bezig gehouden, kwam Woensdag als belangrijkste dag. Terwijl wederom een groep van 50 naar de parlementsgebouwen ging, defileerden de anderen langs het Engelsche hoofdkwartier, waar Mister Martin op het balcon stond en de Nederlandsche vlag uithing. Nadat allen wederom vereenigd waren werd een krans gelegd aan den voet van de Cenotaph, een eenvoudige hulde aan gevallen padvinders. Des middags marcheerden wij naar de Guildhall, waar de Sheriff Mister Vincent ons begroette. Na bezichtiging van dit gebouw trokken wij naar het Mansion House, waar de waarnemende Lord Mayor, Sir John Knill ieder ontving met den traditioneelen handdruk. Sir Knill was speciaal hiertoe naar het Mansion House gekomen. Tot slot vulden wij in het Central Criminal Court de zaal, waar alle geruchtmakende strafzaken worden behandeld.
In de avonden trokken velen in kleine groepen de stad in, waartoe steeds een groot aantal Fulhamscouts als gidsen aanwezig waren; ook echter werden velen voor bijzondere bezoeken uitgenoodigd. Woensdagavond bood de 20ste Balhamtroep een feest aan in onze eetzaal. In het Nederlandsch gestelde gedrukte programma’s werden uitgedeeld!
Wat wij te zien kregen was keurig en verried zeer veel oefening, zoowel de „band” als de verschillende scherm- en athletiek- of gymnastieknummers. Vooral de acrobatische toeren waren bijzonder goed. Het speciale padvinderswerk had echter een merkwaardig kleine plaats in het programma. Is hiervan de oorzaak, dat in Engeland schermen, boksen en gymnastiek meer dan bij ons beschouwd worden als een integreerend gedeelte van het troepprogramma?
Hopman Figee reikte aan Waker het gouden dankbaarheidsteeken uit; verscheidene leiders werden dien avond omhoog getild. Een teeken van het naderend einde.
Al vroeg den volgenden ochtend trokken wij Fulham uit.
De zeereis was weder zeer mooi. Aan boord werd hopman Figee gehuldigd voor zijn keurige organisatie en prettige leiding; een herinnering werd hem toegezegd.
Op de reede van Vlissingen daalde langzaam de N.P.V. vlag en de Engelsche reis was voorbij.
Allen zijn thuis gekomen de herinnering rijker aan heerlijke en interessante dagen. Een ongelooflijk aantal kiekjes zal helpen die herinnering levend te houden. En is dat alles? Ik hoop het niet, ik geloof het niet. Zoolang men thuis is in de eigen afdeeling met uitsluitend die zoo zeer welbekende gezichten, is het moeilijk te beseffen, dat men deel uitmaakt van een groote beweging. Thans hebben wij dat gevoel gekregen op een wijze, die wij niet licht vergeten zullen En door de belangstelling van zoovele hooggeplaatsten hebben wij bemerkt hoeveel waarde in Engeland aan onze beweging wordt gehecht, welk belang daar in scouting wordt gezien. Dat moeten wij voor Nederland ook bereiken en dat kunnen wij ook. Indien wij slechts zorgen voor de noodige propaganda en vooral ons innerlijk gehalte opvoeren, indien wij maken, dat wij resultaten kunnen aanwijzen. Daarvoor is het bemoedígend, dat wij op onze Engelsche broeders, — van wie wij zoo licht denken, dat zij op padvindersgebied per sé in alles onze meerderen zijn — een goeden indruk hebben gemaakt: zulks door het groote aantal oudere troepjongens en vooral doordat wij zelfs in een pleizierkamp als dit zoo goed op tijd een zoo welverzorgde inspectie en vlaggeparade hielden, En ook de woorden, te Maidenhead gesproken, zullen bewaarheid worden Vriendschappen zijn gesloten, die, niettegenstaande de taalmoeilijkheid, zullen voortbestaan en tot een wederzien zullen leiden. Maar vooral is bij allen levendiger geworden het bewustzijn, dat aan de overzijde van de Noordzee broeders leven, tegen wie de wapens niet zoo gemakkelijk opgenomen zullen worden. De Volkenbond van de Jeugd mag weder een daad in haar annalen aanteekenen. En al is de invloed daarvan misschien onberekenbaar klein, door hun groote aantal moeten die samenkomsten van leden onzer wereldbroederschap toch wel medewerken een anderen geest te doen ontstaan onder de mannen van morgen.
Assen, 29-8-27.
K.N.
8–18 AUGUSTUS 1927
Het Leidersblad — september 1927, pagina’s 135–137
De ontvangst, verleden jaar in Nederland bereid aan 300 padvinders uit Fulham, schijnt bij hen in goede aarde gevallen te zijn. Toen dan ook dezen winter een van hen, die veel tot die ontvangst hadden bijgedragen, de heer J. M. Figee, voorzitter der afdeeling Haarlem, in Engeland vertoefde, moest hij beloven in den zomer terug te komen met 300 Nederlandsche padvinders. Hij heeft deze belofte niet kunnen houden, want tenslotte bleken uit geheel Nederland slechts 205 leiders, voortrekkers en padvinders bereid en in de gelegenheid aan zijn oproep gehoor te geven. Eerst scheen het aantal grooter te zullen zijn, maar in het laatst vielen verscheidenen af, vooral wegens naderende examens. De wegblijvers hebben veel gemist.
Deelnemers waren: 1 D.C., 2 afd. voorzitters (waaronder de dokter), 11 hoplieden, 10 vaandrigs, 5 voortr. patr. leiders, 54 voortrekkers en 123 padvinders, tezamen gekomen uit Alkmaar, Amersfoort, Amsterdam, Assen, Baars, Bloemendaal, Den Bosch, Delft, Doetinchem, Dokkum, Groningen, Den Haag, Haarlem, Hilversum, Maastricht, Meppel, Nunspeet, Rotterdam, Utrecht, Vlissingen, Wageningen en Zwolle.
Het grootste aandeel in initiatief en opzet van den tocht heeft gehad de heer D. van den Bergh, voorzitter van de Fulham Scouts Council. Op zeer verschillende wijzen heeft hij verbluffend veel er toe bijgedragen de onderneming mogelijk te maken en te doen slagen. Na het officieele afscheid uit het land werd hij dan ook door de deelnemers spontaan, geestdriftig gehuldigd.
Organisatie en voorbereiding waren verder voor Nederland in handen van hopman Figee, ijverig bijgestaan door hopman Dr. J. Rinse en vaandrig P. Klant, terwijl in Engeland vooral Rev. W. J. Waker, secretaris van de Fulham Scouts Council en de heer F. G. Colbert, county commissioner voor Fulham veel arbeid hebben verricht. Door de goede voorbereiding liep alles steeds gemakkelijk.
De hoofdleider was hopman Figee, bijgestaan door hopman Mr. W. P. C. Knuttel als assistent en de voorzitter van Nunspeet, Dr. B. Plomp als medicus. De verdere deelnemers waren ingedeeld in zes groepen, waarbij het eigen troepverband geheel en zelfs zooveel mogelijk het patrouilleverband was bewaard. Iedere groep stond onder leiding van een hopman, terzijde gestaan door een of meer hoplieden of vaandrigs. De groepleiders waren D. C. en hopman Mr. D. Frees, en hoplieden Dr. J. Rinse, E. J. van Doorn, Dr. P. C. E. Volgraff, J. H. M. Heykamp en Mr. W. P. C. Knuttel. Iedere groep regelde zelf de onderverdeeling in ten hoogste 5 patrouilles.
Iedere groep had een letter en kleur, iedere deelnemer bovendien zijn nummer. Kleur, letter en nummer waren duidelijk aangebracht op ieders bagage (bijna uitsluitend plunjezakken en rugzakken), waardoor telkens een snelle sorteering mogelijk was. Ieder droeg op de blouse een rood-wit-blauw vlaggetje met zijn letter en nummer. De voorbereiding was zoover uitgewerkt, dat ieder van tevoren ontvangen had een stel enveloppen, bedrukt met het Engelsche adres, voor de door ouders en anderen aan hem te zenden brieven, labels voor bagage, programma, reglement.
Waren de deelnemers dus reeds bij vertrek verwend ten opzichte der organisatie, de ontvangst in Engeland deed hen toch nog verbaasd staan. Alles was volkomen doordacht, keurig hadden deze scouts verkend wat bij dezen tocht zou komen kijken. Vermeld ik, dat de assistent commissioner Mr. Morris, die de Nederlanders in Harwich opwachtte in den trein niet alleen aan ieder liet uitreiken een keurig verpakten maaltijd, maar zelfs ter beschikking had wisselgeld en Engelsche postzegels zoodat onmiddellijk het bericht van de prachtige overtocht verzonden kon worden aan de diverse ouders, dan kan ik volstaan met te zeggen, dat de verdere voorbereiding even verzorgd was. Eén fout was gemaakt en wel deze dat men met de slaapruimte in London niet voldoende rekening had gehouden met de behoefte aan ruimte en frissche lucht van een verzameling stevige Hollandsche knapen als hier was bijeengebracht. Maar dit was dan ook de eenige vergissing en ook hier was een uitweg spoedig gevonden. En bovendien was het hierdoor zoo kwaad nog niet dat de dagen in Londen niet zonniger en warmer waren.
Gereisd werd op een collectieve N.P.V. pas, zoodat de deelnemers zich geen zorg hoefden te maken over de aanschaffing van passen. Zelfs werden de legitimatiebewijzen niet eens gevraagd. Bij de passencontrole bij binnenkomst in Engeland toch even een moeilijkheid. Het schijnt dat bij vroegere dergelijke gelegenheden buitenstaanders kans hebben gezien Engeland binnen te dringen door zich tusschen het gezelschap te mengen. De passencontroleur eischte daarom eerst dat een voor een alle namen zouden worden afgeroepen, maar nam er tenslotte genoegen mede, dat de groepleiders de leden van hun groep herkenden en er voor instonden, dat er geen binnensluipers tusschen waren. Verder werd op heen- en terugreis van passencontrole en douane geen moeilijkheid ondervonden.
8 Augustus was voor alle deelnemers een zeer lange en emotievolle dag. De boottocht met de N.P.V.-vlag in top, over een zee zonder deining, zoodat zeeziekte onmogelijk was, de aankomst in een vreemd land, de keurige derde klasse met kussens, de underground, de ontvangst eindelijk bij het kamp door den heer van den Bergh, een troep uit Fulham en de padvinders uit Wargrave, het keurig verlichte kamp. Zeer diep in den nacht werd het voordat alle bagage binnen was en het stil werd in de tenten.
Eerst den volgenden dag konden wij onderzoeken waar wij eigenlijk waren. Het kamp lag op den top van een groote grasheuvel, vanwaar men naar verschillende zijden een prachtig uitzicht had. Op de helling kampeerde scoutmaster Waters met zijn troep uit Fulham, aan den voet lagen de waschgelegenheid enz. Langs iets dat de eerste dagen een smal graspaadje was, maar op den laatsten dag door regen veranderd was in ontzettend gladde modder bereikte men de village hall, die geheel te onzer beschikking stond. In een groote zaal kregen de jongens hun maaltijden, vergastten enkele inwoners ons op een cabaretavond, hielden wij een gezelligen avond; een kleinere kamer diende den leiders tot eet- en vergaderkamer. Geholpen door een eigen staf en voor elken dag opnieuw aangestelde helpers, onder toezicht van een groepleider en assistenten, beijverde de houder van een naburige herberg zich het een ieder naar den zin te maken en enorme hoeveelheden levensmiddelen te doen verwerken. Elken morgen na ontbijt was er een opgewekte Leidersvergadering.
De omgeving van het kamp bleek bijzonder mooi te zijn, zoodat heel wat werd afgewandeld. Wie in het kamp wilde blijven, kon zich wel den geheelen dag bezig houden met zich te laten fotografeeren voor alle mogelijke Engelsche kranten. Op een landgoed in de nabijheid was een zwembad opengesteld, een goed half uur van het kamp lag Wargrave, waar aan de Thames booten steeds te onzer beschikking lagen, waar in de rivier kon worden gezwommen. De dagen vlogen dan ook om.
Donderdag 11 Augustus brachten wij een officieel bezoek aan Maidenhead, de hoofdstad van het district der Boy Scouts Association, waarin Wargrave ligt. Het was de eenige dag met speeches, maar dan ook met een flink rantsoen. Bij de officieele verwelkoming spreken de burgemeester en de heer Somerville, het parlementslid voor Maidenhead, bij de thee werd voorgelezen een boodschap van Sir F. Milner, de vice-voorzitter der plaatselijke afdeeling, die door ziekte verhinderd was aanwezig te zijn, en spraken de Districts Commissaris G. L. Waldron en de heer J. W. Walker, voorzitter van de plaatselijke afdeeling van de vereeniging voor den Volkenbond. Bij een afscheidsplechtigheid spraken de aan velen onzer bekende International Scouts Commissioner H. S. Martin en Kapitein H. H. Rew, assistent County Commissioner voor Berkshire (een county omvat meerdere districten), Hopman Figee beantwoordde de verschillende sprekers.
Opmerkelijk was hoe in vrijwel alle speeches een sterk verband werd gelegd tusschen de padvindersbeweging en den vrede. Gesproken werd van een daadwerkelijken volkenbond van de jeugd, die veel tot het behoud van den vrede kan bijdragen omdat hij individueele vriendschapsbanden kweekt tusschen de jongemannen der verschillende landen en een bond is, die zich uitstrekt over alle landen. Met klem gezegd in een land, dat zooveel zonen in den oorlog verloor, hebben deze woorden wel een bijzonderen klank.
Niet licht zullen wij vergeten het typisch Engelsche schouwspel van den plechtigen optocht van burgemeester en wethouders in hun ambtsgewaden en evenmin de overvloedigheid van de tea te Maidenhead.
Zaterdag een prachtige boottocht over de Thames naar Windsor. Helaas bleek het mooie weder, waarmede wij den tocht begonnen, slechts van korten duur. Na de bezichtiging van Windsor Castle, per trein naar Kensington Station, vanwaar een „band” der Fulhampadvinders ons bracht naar Fulham Road. Daar werden wij officieel door den Mayor van Fulham verwelkomd. Tengevolge van den regen waren lang niet zooveel padvinders uit Fulham ter begroeting aanwezig als was gehoopt.
In optocht trokken wij Fulham binnen. Een ingewikkeld gebouwencomplex wachtte ons daar. Een groote zaal onder een kerk, omgeven door kleine kamers, blijkbaar het troephuis van een Fulhamtroep, was onze eetzaal. Ook die troep behoort bij die kerk. Het tooneel was behangen met rood-wit-blauw vlaggedoek, weder een van die kleine attenties, die zoo talrijk waren, dat zij niet meer opvielen. In een ander, aangrenzend gebouw, behoorend hij een school, waren eenige slaapzalen voor ons ingericht. In de onmiddellijke nabijheid was een gemeentelijke badinrichting; kaartjes voor een zwembad voor alle jongens des ochtends waren reeds genomen en werden kosteloos uitgedeeld; een warm bad kon genomen worden voor 1½ penny!
Het zijn in Londen zeer vermoeiende dagen geweest, waarin echter bijzonder veel werd bezichtigd. Zondag Hampton Court met veel middelmatige schilderijen, een prachtig park met herten met groote geweien, de rivier, waarop verscheidenen roeiden, mooie tuinen met heel veel dagjesmenschen, en waarin toch geen papier slingerde. Dien avond nog een zeer interessante lezing van den heer Reyneke van Stuwe over Londen, die zeker veel heeft bijgedragen tot het genoegen van een autotocht langs nagenoeg alle belangrijke punten van Westminster, Westend en City op Maandag. De Tower, St. Paul's, Westminster Abbey en Houses of Parliament kregen op dien tocht bijzondere belangstelling. Ongevraagd bood een der leden van het Hoogerhuis Lord Rawallan aan een groot aantal onzer de parlementsgebouwen rond te leiden. Ruim 100 jongelui hebben hiervan geprofiteerd.
Nadat Dinsdag ieder zich op eigen wijze had bezig gehouden, kwam Woensdag als belangrijkste dag. Terwijl wederom een groep van 50 naar de parlementsgebouwen ging, defileerden de anderen langs het Engelsche hoofdkwartier, waar Mister Martin op het balcon stond en de Nederlandsche vlag uithing. Nadat allen wederom vereenigd waren werd een krans gelegd aan den voet van de Cenotaph, een eenvoudige hulde aan gevallen padvinders. Des middags marcheerden wij naar de Guildhall, waar de Sheriff Mister Vincent ons begroette. Na bezichtiging van dit gebouw trokken wij naar het Mansion House, waar de waarnemende Lord Mayor, Sir John Knill ieder ontving met den traditioneelen handdruk. Sir Knill was speciaal hiertoe naar het Mansion House gekomen. Tot slot vulden wij in het Central Criminal Court de zaal, waar alle geruchtmakende strafzaken worden behandeld.
In de avonden trokken velen in kleine groepen de stad in, waartoe steeds een groot aantal Fulhamscouts als gidsen aanwezig waren; ook echter werden velen voor bijzondere bezoeken uitgenoodigd. Woensdagavond bood de 20ste Balhamtroep een feest aan in onze eetzaal. In het Nederlandsch gestelde gedrukte programma’s werden uitgedeeld!
Wat wij te zien kregen was keurig en verried zeer veel oefening, zoowel de „band” als de verschillende scherm- en athletiek- of gymnastieknummers. Vooral de acrobatische toeren waren bijzonder goed. Het speciale padvinderswerk had echter een merkwaardig kleine plaats in het programma. Is hiervan de oorzaak, dat in Engeland schermen, boksen en gymnastiek meer dan bij ons beschouwd worden als een integreerend gedeelte van het troepprogramma?
Hopman Figee reikte aan Waker het gouden dankbaarheidsteeken uit; verscheidene leiders werden dien avond omhoog getild. Een teeken van het naderend einde.
Al vroeg den volgenden ochtend trokken wij Fulham uit.
De zeereis was weder zeer mooi. Aan boord werd hopman Figee gehuldigd voor zijn keurige organisatie en prettige leiding; een herinnering werd hem toegezegd.
Op de reede van Vlissingen daalde langzaam de N.P.V. vlag en de Engelsche reis was voorbij.
Allen zijn thuis gekomen de herinnering rijker aan heerlijke en interessante dagen. Een ongelooflijk aantal kiekjes zal helpen die herinnering levend te houden. En is dat alles? Ik hoop het niet, ik geloof het niet. Zoolang men thuis is in de eigen afdeeling met uitsluitend die zoo zeer welbekende gezichten, is het moeilijk te beseffen, dat men deel uitmaakt van een groote beweging. Thans hebben wij dat gevoel gekregen op een wijze, die wij niet licht vergeten zullen En door de belangstelling van zoovele hooggeplaatsten hebben wij bemerkt hoeveel waarde in Engeland aan onze beweging wordt gehecht, welk belang daar in scouting wordt gezien. Dat moeten wij voor Nederland ook bereiken en dat kunnen wij ook. Indien wij slechts zorgen voor de noodige propaganda en vooral ons innerlijk gehalte opvoeren, indien wij maken, dat wij resultaten kunnen aanwijzen. Daarvoor is het bemoedígend, dat wij op onze Engelsche broeders, — van wie wij zoo licht denken, dat zij op padvindersgebied per sé in alles onze meerderen zijn — een goeden indruk hebben gemaakt: zulks door het groote aantal oudere troepjongens en vooral doordat wij zelfs in een pleizierkamp als dit zoo goed op tijd een zoo welverzorgde inspectie en vlaggeparade hielden, En ook de woorden, te Maidenhead gesproken, zullen bewaarheid worden Vriendschappen zijn gesloten, die, niettegenstaande de taalmoeilijkheid, zullen voortbestaan en tot een wederzien zullen leiden. Maar vooral is bij allen levendiger geworden het bewustzijn, dat aan de overzijde van de Noordzee broeders leven, tegen wie de wapens niet zoo gemakkelijk opgenomen zullen worden. De Volkenbond van de Jeugd mag weder een daad in haar annalen aanteekenen. En al is de invloed daarvan misschien onberekenbaar klein, door hun groote aantal moeten die samenkomsten van leden onzer wereldbroederschap toch wel medewerken een anderen geest te doen ontstaan onder de mannen van morgen.
Assen, 29-8-27.
K.N.


